Sahiden her şey saçma mı, hayatın hiçbir anlamı yok mu? Bence öyle! Yok, hiçbir şey yok. İnsanın biyolojik fonksiyonlarına aşın bir anlam yükleme çabası içindeyiz. Çünkü hiçlik zor geliyor.
Üzgündüm, babamın ölmüş olmasından dolayı değil de, hayatının sonuna kadar içmiş olmasından dolayı.
Ben, bir gün içmeyi bırakacağını, paramızın olacağını, annemin artık çalışmak zorunda kalmayacağını, diğerleri gibi normal bir hayatımızın olabileceğini sanıyordum.
O gün, bunun asla olamayacağını anladım.
Gazetelerde yazılar yer aldı. "Bir filantrop aramızdan ayrılıyor" başlıklı bir yazı hatırlıyorum.
Babamın doktor olduğunu biliyordum ama bir filantrop olduğunu bilmiyordum.
Gidip sözlüğe baktım: "Kendini bütün insanları sevmeye adamış kimse" demekmiş.
Acaba daha büyüyüp adam olmamış mıydım?
Babam, evde üzgün olurdu. Hiçbir şeye ilgi duymuyormuş gibi bir his vardı içimde. Artık okumuyor, radyo dinlemiyordu. Bir şeyin eksik olduğunu hissediyorduk. İlacını almamış bir hasta gibiydi.