Altı yaşındayken
oyuncak bebeklerle dolu bir mezarlıkta yaşadım,
kendimden,
gülünç evindeki o şüpheliden,
bedenimden kaçarak.
Bütün gün odama, bir kapının arkasına kapatılmıştım,
bir hapishane hücresine.
Bir sürgündüm
bütün gün bir düğümün içinde oturan.
Geçen ay mıydı, geçen sene mi
bir ambulans,
intiharı çığıran sirenleriyle
Nani! Nani! Nani! -
trafik ışıkları boyunca tüm yolda,
cenaze arabası gibi sürmüştü -
bir öğle ıslığı gibi ısrarcı yaşama tutunmakta.