Yürürken bir yandan da şarkı söylüyordum, çünkü mutlu olduğum zamanlar kendi kendime bir şeyler mırıldanırım. Hiçbir dostu, arkadaşı olmayan, sevinçli anlarında sevincini kimselerle paylaşamayan herkes aynı şeyi yapmaz mı?
Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin
teknesini istediğimiz sahile çekmek için yalnız onun dümenini ele almak
kâfidir... Anlıyorum ki, değilmiş... yollar görünmez kayalarla doluymuş...Onlara çarpmamak lâzımmış...Daha fenası gizli akıntılar varmış ki, insan
onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını
farkedemezmiş... Ta kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...