Malum olduğu üzere ruh kemale âşıktr. Bir şeyin kemalini öğrenince hemen oraya akıverir ve gördüğü kemalin kuvvetine göre bir zevk duyar. Bir şeydeki kemali görebilmek için kemali tanıyabilme yeteneğinin korunmuş olması ve ruhun kemal arayışının önünün de nefsani tutkularla tıkanmamış olması gerekir. Bu arayışta ""bilmek" göz ardı edilemeyecek bir rehberdir. İnsan bildikçe tanır, tanıdıkça sever, sevdikçe tabi olur. Allah Teâlayı bilmek için ise birtakım yollar vardır: O'nun isim ve sıfatlarını bilmek. Bu bilgiden sevgi doğar. Yani, Allah bilgisi, Allah sevgisinin tohumudur. Bu tohum bir gönüle düştüğünde filizlenir, sevk ve muhabbet ağacı biter. Bu ağacın meyveleri kalpte, ruhta, elde, ayakta, gözde, kulakta, insanın bütün maddi ve ruhi varlğında belirir ve olgunlaşır.