Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa, hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü
kadar kötü değildir.
İnsanın ağrısı, sancısı olduğunda hiç olmazsa bağırabilirdi, ama o sürekli olarak trajik bir biçimde
komedi oynamak zorundaydı. Sinirleri yay gibi gerilmişken
gülümsemesi, neşeli görünmesi gerekiyordu, bu sahte neşenin
ne çabalara mal olduğunu, kendine hâkim olmak için her gün
nasıl kahramanca bir güç harcadığını kimseler anlamıyordu.
Tüm yeryüzünü ölü ve boşalmış hissediyordu, sadece kendi
donup kalmış bedeninin içinde yüreği göğsünü çatlatacak gibi atıyor ve her atış canını acıtıyordu.