Sevgi bazen bir eşiktir.
İnsan tam geçecekken durur; çünkü birini gerçekten sevmek, biraz da değişmeyi göze almaktır.
Alıştığın yalnızlıktan çıkıp başka bir kalbe yaklaşmak kolay değildir. İçinde biraz korku, biraz umut vardır.✨
Ama bazı insanlar vardır; yanında o eşik sessizce kaybolur.
Kendini anlatmak zorunda kalmazsın, yargılanmaktan korkmazsın.
Bir bakışıyla bile “burada güvendesin” hissi bırakırlar.
(İyi ki var)✨
Belki de gerçek sevgi budur:
Birinin hayatına gürültüyle değil, incelikle dokunmak.
Kapıyı zorlamadan, eşikte beklemeyi de bilerek sevmek…