Mehmet: " Aktif unutmanın yaraları hakındaki nutku sen anlatmamış mıydın bana? Hani insan her şeyi unutarak yaşayabiliridi ama her şeyi hatırlayarak yaşayamazdı.Hani unutmak, insan soyunun en büyük ifşasıydı."
Yüzündeki ekşi ifadeyi bozmadan acı acı gülümsedi: " Akıyor ,doğru " dedi." Zaman bana da bir nehir gibi geliyor. O nehirde yüzüyorum.Sular akıyor ama hangi damla arkamda, hangisi önümde; nehir mi daha hızlı akıyor,ben mi ; Su önüme mi geçiyor ,arkamda mı kalıyor anlayamıyorum.