Azərbaycan Respublikasının hər bir vətəndaşının mütləq oxumalı olduğu, lakin təəssüf ki, demək olar ki, 99%-nin oxumadığı, sadəcə 12 Noyabr tarixində xatırlanan 158 maddəlik və 96 səhifəlik Konstitusiya kitabı. 😃✅
Hüquqlarımızı bilmək və onları qorumaq hər birimizin vətəndaşlıq borcudur. Vaxt ayırın va oxuyun.🇦🇿
Kərbəla mənim üçün sadəcə bir şəhər deyil, qəlbimdə xüsusi yeri olan, ruhuma toxunan müqəddəs bir məkandır. 2019-cu ildə o müqəddəs torpaqlara ayaq basmaq mənə nəsib oldu. O gündən bəri Kərbəlanı xatırladıqca qəlbimdə izahı çətin olan duyğular canlanır. Orada hiss etdiyim mənəvi ab-hava, insanların sevgisi, dualar və müqəddəs məkanların verdiyi hüzur tamam başqa idi.
İmam Hüseyn əleyhissəlamın şücaəti, haqq uğrunda göstərdiyi misilsiz fədakarlıq, zülmə boyun əyməyən əzmi və Allah yolunda hər şeydən keçməsi məni həmişə heyran edib. Onun həyatı mənim üçün ədalətin, səbirin, ləyaqətin və iman uğrunda mübarizənin ən gözəl nümunəsidir.
Hər il Məhərrəm ayında olduğu kimi, bu il də İmam Hüseyn əleyhissəlamın müsibətinə əza saxlayır, Kərbəla müsibətini xatırlayaraq kədərlənir və qəlbən onun dərdi ilə dərdlənirəm. Kərbəla hadisəsi mənim üçün sadəcə tarixi bir hadisə deyil, haqqın və insanlıq dəyərlərinin əbədi simvoludur.
2019-cu ildə o müqəddəs torpaqları ziyarət etmək mənə nəsib olsa da, hər il qəlbimdə yenidən Kərbəla və Nəcəfi ziyarət etmək arzusu yaşayır. Ümid edirəm ki, Uca Allah yenidən o müqəddəs məkanlara qovuşmağı nəsib edər və İmam Hüseyn əleyhissəlamın hüzurunda dua etməyi bir daha qismət edər.
Kərbəla mənə öyrətdi ki, haqq yolunda olmaq bəzən çətin olsa da, ən böyük qələbə vicdanını, imanını və ləyaqətini qorumaqdır.
Hüseyn əleyhissəlamın adı keçəndə qəlbi titrəməyən, Kərbəlanı xatırlayanda kövrəlməyən bir könül təsəvvür edə bilmirəm. Çünki Kərbəla bir tarix deyil, qəlblərdə yaşayan əbədi bir məktəbdir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
\\Cəlil Məmmədquluzadə:
Məni başa düşmürlər, mən də onlara başa düşməyəcəkləri şeylərdən danışmıram.
\\Mədinə Abbaszadə:
Mən bu qulaqlara görə ağız deyiləm, danışdıqca artıq səsim batıb. Anlamırlar dinləmirlər və buna baxmayaraq məni sakitləşdirməyə çalışırlar.Halbuki mən sakitləşmək istəmirəm, bir dəfə olsun həqiqətən eşidilmək istəyirəm. İçimdə illərlə yığılan sözlər var, amma hər dəfə yarımçıq qalır. Çünki bəzi ağrılar izah edildikcə yox, qarşımdakılar anlamadıqca daha da ağırlaşır.)İnsan bəzən danışmamağı seçmir, sadəcə danışdığı yerdə özünü tapa bilmir. Hər kəs cavab verməyə hazırdır, amma çox az adam dinləməyə. Mən isə məni düzəltməyə çalışanlardan yox, məni anlamağa çalışanlardan yorulmadan danışa bilərdim.
İçimdə qopan fırtınaları “keçər” deyə bir cümləyə sığışdırırlar. Halbuki bəzi şeylər keçmir, sadəcə insan onları daşımağa öyrəşir. Mən də çoxdan öyrəşmişəm. Gülümsəməyin arxasında susmağa, susmağın arxasında isə qırılmağa.
Bəlkə də problem sözlərimdə deyil. Bəlkə də bəzi hisslərin dili yoxdur. Nə qədər danışsam da, yaşamayan anlamır. Ona görə artıq hər şeyi içimdə saxlayıram. Çünki bəzi yaralar göstərildikcə yox, baxılmadan keçilib gedildikcə daha çox qanayır.
Gah inqilabçı arvadı olduğuna görə yerlərə vuruldu, gah qəhrəman arvadı olduğuna görə göylərə ucaldıldı, gah da kafir arvadı deyib əzildi... Amma heç vaxt sadəcə "Məsumə" ola bilmədi. "Mənim Payım" romanı bir qadının çiyinlərində daşıdığı dağ boyda yükün, fədakarlığın və cəmiyyətin amansızlığının hekayəsidir. 15 yaşlı bir qızın həyəcanı ilə vərəqləməyə başladığım bu kitabı, 50 yaşlı bir ananın yorğun və sınmış ruhu ilə tamamladım. Həyatın hər zərbəsindən sonra yenidən ayağa qalxmağı bacaran Məsumənin 30 illik ağrılı, amma bir o qədər də dərin hekayəsi uzun müddət ağlımdan çıxmayacaq. Sırf özü ola bilmək üçün vuruşan bütün qadınlara... ✨ 
Mənim Payım
Mənim PayımBir insanın dəyəri onun bizə nə öyrətməsindən daha böyükdür.
İnsanlara "həyatımıza girmiş müəllimlər" kimi yanaşmaq haqsızlıqdır. Çünki insanların həyatımızdakı rolu bizə nələrsə öyrədib getməkdən ibarət deyil. Bu cür yanaşma individuallıq konseptini gücləndirir və başqalarını hiss edə bilmirik. Məncə, insan olmağın ən əsas dəyərlərindən biri başqalarının da özümüz kimi insan olduğunun fərqinə varmaqdır. Hətta deyərdim ki, insanı digər bütün canlılardan fərqləndirən əsas amil şüurlu olması yox, empatetik olmasıdır. Biz başqalarını hiss edə bildiyimiz qədər insanıq. Bir ideologiyada radikal olmaq lazımdırsa, bu məhz humanizm olmalı idi.
Rus dilində belə bir cümlə görmüşdüm: "Мы узнаем себя через других люди." Orijinal gördüyüm şəkildə çox bəyənmişdim deyə olduğu kimi yazmaq istədim. Biz başqa insanlar vasitəsilə özümüzü tanıyırıq. Bir-birimizin inikasından, əksindən başqa bir şey deyilik. Məktəbdə müəllimlərin şəstlə dediyi bir ifadə var idi, "Uşaq evin güzgüsüdür." Mən deyirəm, insan insanın güzgüsüdür. Hamımız bir-birimizə güzgü tuturuq, amma sadəcə görmək istəyən görür. Öz daxilinə baxıb özünü təhlil etməyin, introspektivliyin psixologiyada geniş yayılmış adı da "refleksiya"dır, indi fikir verirəm.
Maraqlıdır ki, öz daxilinə endiyin qədər qınaqlarından, tabularından azad olursan. Özünə o azadlığı verəndə, anlayışla yanaşanda insanlara qarşı da həssaslığın və anlayışın artır. Sanki özünlə barışanda bütün insanlıqla barışırsan və bəlkə də, daxili sakitlik elə budur.
Ona görə də, həyatımızdan keçənləri insan yox, funksiya kimi dərk etmək bizi yalnızlığa itələyir. Heç kim birinin həyatında onun böyüməsi və bir şeyləri anlaması üçün könüllü "müəllim" rolu oynamır. Hamı bir-birinə qarşılıqlı ümidlər bəsləyir, effort qoyur və hə, özündən nələrsə verir; Sevgisini, səmimiyyətini, vaxtını. Təbii ki, heç kim əbədi deyil – heç biz