Hissiz kalpsiz ve duygusuz bir insan olmamak için elimden geleni yaptım. Şiir yazdım, kitap okudum, yaşamın ne anlama geldiğini ve bana sunulan imkanları düşündüm. İyi biri olmak için elimden geleni yapıyorum ve hiç kimse beni sen kötü birisin diyerek işaret parmağı ile gösteremez. Evet ben mükkemel biri değilim ama kötü olmamak için her mücadeleyi veriyorum. İnsanlara karşı nezaketli olmaya ve mümkünse onlarla mecbur olmadıkça diyalog kurmamaya çalışıyorum. Kendimi kontrol etmeyi bıraktım ve hiç bir şey için çabalamadığımda daha fazla mutlu hissetiğimi keşfettim. Kalbimi acı dolu cümleler ile doldurup çürümeyide seçebilirdim, seçmedim.
Reklam
hâlâ, güzel görünmeye çalışana değil de, güzel durabilene aşığım. aynanın karşısına geçip, iki saat saçıyla uğraşana değil.. ellerini saçlarının içinde gezdirdikten sonra; kendi kendine "heh tamam oldu" diyene. toprağa oturup kalktıktan sonra, kirlenmiş miyim diye sormayıp, kendi kendini elleriyle silkeleyip yoluna devam edebilene. yağmur da; beresi olupta takmayanlara, şemsiyesi olupta açmayanlara. kısaca her ânı hissedebilene aşığım. ve bilirim ki, en çok onlar böyle güzel hissedebilir; sevgiyi, havayı, suyu, toprağı...
Böyle, o kadar tatlı bir kız ki, öyle, ne kadar şeker naif, böyle, muhteşem bir insan ya, öyle tatlı, o kadar güzel gülüyor ki bu kız, inanılmaz güzel gülüyor, yani bir gülüyor bildiğiniz her şeyi unutursun ya, o kadar güzel gülüyor, yani, insan olmayabilir mi acaba diye düşünüyor insan, böyle bir insan, böyle gülemez çünkü, bi işkilleniyorum ben bundan çünkü bu kadar acayip gülemez bi insan ya, öyle gülüyor ki, böyle, gerçekten güldüğü yere ışık saçıyor ya, bu kadar acayip bu kadar güzel bir gülüş olamaz insanda, hani her insan güler, hani sen de gülüyorsun ben de gülüyorum ama bu başka bir şey ya, bu bu insan olamaz bu ya