ölüden hallice idim nefes alıyordum ancak yaşamıyordum kalbim hala atıyordu fakat sanki artık bana ait değildi o zaman hissettiğim şey ne acıydı ne öfke sadece kocaman bir hiçlikti ve o hiçlik en ağır kefendi çünkü insanı öldürmeyen şey süründürerek gömerdi
benim diyebileceğim bir evim yoktu sığınaklarım geçici odalarım savaşım bana bıraktığı dört duvarlar vardı ancak ev denilen şeyin sıcaklığını yitir eli çok olmuştu