Sabahleyin uyandığımda, güneşi bütün parlaklığı ve güzelliği ile görünce "bugün onu göreceğim!" diye haykırıyorum. "Bugün onu göreceğim!" Artık gün için başka hiçbir dileğim yoktur. Her şey bu ümidin içinde eriyip gidiverir.
Ama dostum, bize benzeyen, kendilerini örnek almamız gereken bu çocuklara sözümüzü dinlemeleri gereken bir kul muamelesi yaparız.
Onların dediği olamaz. Peki, bizim dediğimiz oluyor mu? Onlardan fazla neyimiz var?
Çünkü biz daha yaşlı, daha akıllıyız, ondan mı bu isteğimiz?
Ulu Tanrım, sen bu dünyada koca bebeklerle küçük çocuklardan başka bir şey yaratmamışsın. Bunların hangisini daha çok beğendiğini elçin bize söyleyeli çok oldu. Kocaman bebekler ona inanırlar ama söylediklerini yapmazlar. Bu böyle gelmiş böyle gider. Çocuklarını da kendilerine benzetmeye çalışırlar. Hoşça kal, Wilhelm. Bu konuda bu kadar gevezelik yeter.