Seni, sen giderken gelen yağmurlara emanet ettim. O çok sevdiğin kır çiçeklerine, vazgeçerek sonbahardan. Seni taze ilk baharlara emanet ettim. Seni çıkmaz sokaklardan uzun yollara. Karanlıktan, aydınlığa emanet ettim. Derinlerden bulutlara, siyahlardan beyazlara emanet ettim. Tüm yazgıları silip ellerimle, seni başka bir kadere emanet ettim. Seni kendimden sakınıp, bir başka kalbe emanet ettim. Seni bir felaketten esirgeyip, bir umuda emanet ettim.
Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent
ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü
Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini
bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki
onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan
kadınları güzelleştiren herhalde onlardı
' Tükürsem cinayet sayılır' diyordu birisi
tükürsek cinayet sayılıyor artık
ama nerde kaldılar, özledim gülüşlerini onların