Ben ve annem. Her birimiz tek başına isyankar. İki kişi yanılmış da biri günahkar. Birini yoldan çıkaran var biri sadece kendisi. Çocuk kötülük yapar ama yaptığının farkında değildir. Adını koyamaz çünkü. Bir çocuktu benim annem. Hala çocuktu. Hala bihaberdi. Açıkça söyledi. Açıkça söylemese böyle kısalmazdı yolları. Bir yanı öbür yanını önce yıktı sonra yıktığının başına diktiği taşı okşayarak ağladı. Bu yüzden bana en fazla kötülük yaptığı anda bile annemden nefret etmedim. Zalimdi ama masumdu benim annem.