Babam vefat etti. Bugün 12. gündü. İyi biriydi. Çocuklarını sever sevgisini gösterirdi. Henüz bir boşluk hissetmiyorum ya da ben farkında değilim. Sanki ölmemiş gibi bir hisle yaşıyorum. Bayram sabahı biraz buruktu, her bayram mı böyle olacaktı yoksa onsuz geçen ilk bayram olduğu için mi böyleydi diye düşünüp durdum. Sorabileceğim bir sürü insan vardı kıyıp da kimseye soramadım. Sanki babası ölenlerin acısı tazelenmiş kabuk atmış gibi bakan gözler vardı. Ya ben hissizleştim ya da bu da yasımın herhangi bir süreci. Kendimi sorgulamadan edemiyorum. "Bunca insan babasının kaybını çok acı bir şekilde anlatırken senin için neden bu kadar hafif?" Ben duygusal durgunluk mu yaşıyorum yoksa yası mı reddediyorum algılayamıyorum. Bazen içimde yanma hissi oluşuyor, burnumun direği sızlıyor ama bu kadar. Ben daha fazla üzülmeliymişim gibi, nasıl desem? Sanki eksik üzülüyorum. Benim babam öldü daha fazla üzüldüğüm zamanlar da olmuştu bu Babam için çok az gibi geliyor anlatabiliyor muyum? Nasıl tepki vermem gerekiyordu ki mesela? Ben bilmiyorum.
Allah verdi Allah aldı. Çok güzel bir şekilde gitti. Asıl yurduna döndü Babam uyumadı, şimdi gözlerini açtı.
İnanıyorum ki babamın yeri çok güzel. Hayat devam ediyor. Biz Yaşamaya çalışan bir avuç insan olarak birbirimize tutunmaya çalışıyoruz. Hayat bundan ibaret işte. Bize kalacak olan yalnızca amellerimiz olacak. Ölüm uslanmak için üzerine düşünülecek olan en iyi nasihattir. Ölenlere değil kalanlara ağlamalı insan.
Sizden ricam ona bol bol dua etmenizdir. Sadece benim babama değil ölen bütün babalara ve annelere her daim dualarınızda yer verin. 🥲💐