Sandman'i o kadar akıcı okudum okudum okudum ama ta ki bu kitaba gelene dek. 8. kitap çok kötü gerçekten. boş beleş hikaye dönüyor aynı 3. kitap gibi. o yüzden yarım bıraktım ve 9'a geçiyorum. belki daha istekli dönemimde döner bunu da okurum ama çok gereksiz bir sayı olmuş bu seride. maalesef sandman hayranı olarak hayal kırıklığı oldu benim için ama sandman 9'dan yola devam edeceğim.
Hani Halit Ziya Uşaklıgil’in ölümsüz eserinden diye başlıyor ya ben de Stephen King’in mükemmel önsözünden diye başlamak istiyorum çünkü bu kitaba başlamadan önce hayranlıkla iki kere okuduğum bir
seriyi yedinci cilde kadar okumuştum. şimdiye kadar okuduklarımı tekrar okurken sekizinci cilt ve devamını ilk defa okudum, okuyacağım. cildi elime aldığımda kalbim hızlı hızlı atıyordu, çok heyecanlıydım.
bu cilt sanki diğerlerinden yazım olarak bir tık farklıydı. kendimi, olaylar hayli fantastik olmasına rağmen klasik bir kitap okuyor gibi hissettim. sanki gaiman "benim maharetim yalnızca kurguda ve fantastik ögelerde değil aynı zamanda bunu edebi bir dille birleştirmekte" diyor. bunun varlığı her zaman gün gibi ortadaydı fakat sekizinci ciltte bu düşünce her cümlede kendisini hissettirdi.
cildi okurken sürekli "ne olacak, ben ne okuyorum 
Zek ne olacak sonu bağlanacak mı, ne yaşıyorum ben şu an?!" gibisinden söylemler ve düşünceler içindeydim. ve sonlara yaklaştığımda, o sayfayı çevirdiğimde dilim tutuldu. bir sayfanın karşısında insan kendisini nasıl küçücük hissedebilir? sayfaların yarattığı atmosferden nasıl üşüyebilir? gaiman düşüncelerini, kendisini bizlere nasıl bu kadar yakın hissettirebilir? yaptığım tek şey hayranlık içersinde şaşkınlıkla sayfaları çevirmek oldu..
Sandman 8. Kitap1000Kitap
Sandman ve yaratıcısı Neil Gaiman ile lise öğrencisi oğlum sayesinde tanıştım. Beklentimin fersah fersah ötesinde bir kitap olduğunu görünce de coşup serinin ilk 7 kitabını peşpeşe okudum.
Sömestir tatilinde buluşacağı bir arkadaşında tüm Sandman serisinin olduğunu söylediğinde, bu buluşma oğlumdan çok beni heyecanlandırmıştı:) Artık 8-9-10 ve 11. sayılar da elimizde.
8. Kitap yani Dünyaların Sonu’na önsözü Stephan King yazmış. King de benim gibi bir Sandman ve haliyle Gaiman hayranı ve bu hayranlığını da kalemi ile bir güzel konuşturmuş.
Kitapta, yeri ve zamanı belli olmayan bir fırtına nedeniyle yolları bir tür kervansaray niteliğindeki “Dünyanın Sonu”na düşen insanlar ( ve insan görünümlüler) ile bunların beklerken anlattığı hikayeler yer alıyor. Hikayeleri okurken bir kısmının dünya edebiyatının önemli eserleri ve mitoloji ile çağrıştığını farkedeceksiniz.
Bazı hikayelerde o Rock yıldızı saçları ve siyah Matrixvari pelerini içinde Sandman yani “Dream” ve “Hayat Anahtarı” kolyesi ile kızkardeşi Ölüm (Death) arz-ı endam ediyor.
Sonuçta, rüyalar aleminin efendisi Sandman bizi yine nerenin uyku nerenin uyanış olduğunun karıştığı, o gizemli araf hikayeleri ile kendine hayran bırakmaya devam ediyor.
Sandman'in ilk cildi Prelüdler ve Noktürnler bitti. Sandman'i beğendim, diğer kitaplarını da okumak istiyorum ama büyük ihtimalle seri tamamlanmadan seriye devam etmem.
Öncelikle çizimleri
Bu kitap bana Kelile ve Dimle kitabini anımsattı. Dünyanın sonundaki handa bir araya gelmis insanların hikayeleri ve hikayeler icinde anlatilan hikayeler... Sonu şaşırtıcıydı, izninizle incelemi kısa kesip heyecanla 9. kitaba baslamak istiyorum.
