Sara. Əmirova
@saraseferli
Ben mutlu bir kelebeğim, yaşasam da ölsem de...
Şu anda okuduğu kitap
Yazıçının digər kitablarına nisbətən mürəkkəb quruluşda yazılmış bir əsərdir. Süjet xətti çox qarışıq olduğu üçün mənim üçün bitirmək çətin oldu. Yəni hər ayrı hekayə bir kitab mövzusu ola bilərmiş kimi gəldi. Belə izah edim: tam mövzuya fokuslanırsan, başqa bir hekayə ortaya çıxır. Mənim kimi vahid süjet xəttini sevən insanlar üçün oxunması bir az çətin olan kitabdır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Əsəri bitirdikdən sonra içim o qədər neqativ hisslərlə doldu ki... İnsan həqiqətən də cəmiyyətin qurbanı olurmuş. Təhminə və Zaur da o qurbanlardan idi.
Normalda sevgi romanlarını çox sevmirəm — bəlkə də bu, sevgi hissinin varlığına olan inancımın zəifliyindəndir. Amma bu roman məni içdən sarsıtdı.
Əsərdə həm Zaurun, həm də Təhminənin davranışlarında haqlı tərəflər gördüm. Hər ikisinin də səhvləri var idi.
Məsələn, Təhminə Spartakın xarakterini və etdiklərini bildiyi halda, ondan müəyyən mənada öz çıxarları üçün istifadə edirdi.
Zaur isə öz şəxsiyyətini tam formalaşdıra bilmədi, bu da onun faciəsinin əsas səbəblərindən biri oldu.
Fikrimə görə, müəllif burada bizə dəyişikliyin özümüzdən başlamalı olduğunu mesaj verir.
Bütün canlılar təbiət üzrə öz qanunları ilə yaşayır.
Sadəcə biz insanlarıq ki, yer üzünə nifrət toxumu əkib, sonra da sevgi gözləyirik.
Öz nəfsinin qurbanı olan da bizik.
Təbiətin bütün qanunlarını məhv edib, sonra ilahi ədalət axtaran da bizik.
Axı bir düşünək:
Kimdir nifrət və qəzəb sahibi?
Hansı heyvan ağlı və şüuru olduğu halda birinin qeybətini edib?
Hansı canlı pula görə qatil olub?
Hansı canlı haram yeyib?
Hansı canlı günahsız insanlara, uşaqlara qıyıb?
Hansı canlı öz şəhvətinin, nəfsinin qurbanı olub?
İncələmə mövzusunda çox da yaxşı olmasamda öz fikirlərmi bildirmək istədim.
Yazar kitabda günümüzün məktəb həyatını bütün açıqlığı ilə əks etdirib.Xüsusi ilə də müəllim şagird münasibətlərini.
Çox utanc vericidir təhsilin bu vəziyyət gəlməsi.
Kitabdakı xarakterlərdəm Hümranı çox sevdim.
Axıcı kitab olsada sonunun olmamaması məni üzdü.(Seri kitabları sevmədyim üçün)
Önəri əsasında oxuduğum bir kitab oldu.Lakin deyildiyi qədər mükəmməl birşey hiss etmədim.Fikrimcə sevgi iztirabı cəkib,sonradan dirçələn hər insan qura bilər kitabdakı cümlələri.Sırf yarım buraxmağı sevmədyim üçün oxudum.
