Tahayyül, bir görüntünün zihne düşmesi; tasavvur, o görüntünün isim ve kimlik kazanması; tefekkür ise o kimliğin taşıdığı mananın keşfedilmesidir.
Reklam
İnsan, kendisi haricindeki diğer şeyler gibi varlık düzeninin bir parçası. Bütün mahlukatla aynı ontolojik bütünlük içinde yer alıyor. Ne var ki, bu bütünlüğün içinde insanı farklı kılan şey, varlığı anlamlandırabilme kabiliyetine yani tefekkür gücüne sahip olması. İnsan, içinde bulunduğu âlemin bir unsurudur ama edilgen değildir. Tefekkür yeteneği sayesinde âlemi okuyabilen, anlamını sorgulayabilen ve varlığın ardındaki gerçeği araştırabilen bir varlık.
Hakikat şu ki tasvir çoğaldıkça hakikat gizlenir, zahirin ve hayalin tahakkümüne boyun eğeriz.
“Sen geceyi yarattın, ben çerağ yaptım.
Sen kil yarattın, ben ondan kadeh yaptım.
Issız çöller, kuş uçmaz dağlar ve vadiler yarattın
Ben ağaçlı yol, gülzâr, bağ yaptım.
Taşı aynaya çeviren benim,
Zehirden bengisu yapan benim.”
Reklam