Elimde değil ki hocam; yazarken tekrar aynı şeyleri yaşıyorum. Sanki bir an oraya ışınlanıp o günlere dönüyormuşum gibi oluyor. Barut kokusu, kan kokusu, bağırışlar, patlama sesleri... Hepsi o kadar gerçekçi ki içim aynı o zamanki gibi yanıyor. Zaman acıları eskitmiyor.
Elimde değil ki hocam yazarken, tekrar aynı şeyleri yaşıyorum, sanki bir an oraya ışınlanıp o günlere dönüyorum gibi oluyor. Barut kokusu, kan kokusu, bağırışlar, patlama sesleri hepsi o kadar gerçekçi ki içim aynı o zamandaki gibi yanıyor. Zaman acıları eskitmiyor