Suçun kendisini doğuran hastalık mıdır, yoksa suçun değişik yapısı gereği gerçekleşmesi adına her zaman bir hastalığın kendisine eşlik etmesi mi gerekir?
Schiller'in romantik ruhlu, iyi yürekli insan tipleri de hep böyledir: inanmak istediklerikişiyi son ana kadar tavuskuşu tüyleriyle süslerler; son dakikaya dek yalnızca iyi şeyler olmasını beklerler ve kötülüğüakıllarının ucundan bile geçirmezler... Madalyonun diğer yüzünde olanları sezinleseler bile asla bunu önceden ve doğrudan dile getirmezler. Kötü olasılığı düşünmek bile ödlerini koparır.