babamın mezar masraflarını hazırlamak da bana mı düşecek
o zaman onu evde alıkoyacağım
günlük yaşantımı onunla birlikte sürdüreceğim.
ona hikâyeler okuyacağım
o zaman beni daha iyi dinleyecek
düşünmeyecek
ve
konuşmayacak
acıkmayacak
bana umut dolu gözlerle bakmayacak
gözlüklerin altından iki yanağa yaşlar sızardı.
ağlıyor musun? derdim.
hayır, gözlerim sulanıyor, derdi.
ama onlar gözyaşlarına çok alışmış da, ondan, derdim. bu büyük evde, sabah insanın uyanır uyanmaz karşılaştığı bunaltının insanı ağlatabileceğini düşünmüştüm. ve gece yatmadan önceki korku.