"Ben bir gece rüzgarı insanıyım. Benim gece rüzgarı insanlarım neredeler?" Damağı ya da dili değil de şakakları yanıtlıyordu bu soruyu.
Dilinin tutulmasına aldırmadığı da işte böyle bir gece rüzgarındayken düştü aklına. Artık konuşamaması iyiydi işte! Artık bir daha ağzını açması gerekmeyecekti. Özgürlük! Hatta daha da fazlası: İdeal durum! Bir parti, hatta bir din kurmalıydı: Dilsizler partisi, dilsizler dini? Hayır, yalnızca kendi başına olmalıydı. Dilsiz, özgür ve sonunda, olması gerektiği gibi, tek başına.