Okuduğum kitabı avcumda kuvvetle sıkıyordum, ama en güçlü duyum bile körelmiş. Hiçbir şey gerçek değil gibi; bir anda kaldırılabilecek bir karton dekorun ortasındayım sanki.
Yapayalnızım, ama bir kente yürüyen ordu gibiyim...
Hiçbir şey değişmedi, ama yine de her şey başka bir biçimde var olup gidiyor. Anlatamıyorum. Bulantıya benziyor bu, ama aynı zamanda onun tam tersi Sonunda başımdan bir serüven geçiyor, kendimi sorguya çekince, kendimin kendim olmaklığımın ve burada bulunmaklığımın başımdan geçtiğini görüyorum. Geceyi yarıp geçen ben'im. Bir roman kahramanı gibi mutluyum.
Bir aralık, "İnsanları sevecek miyim yoksa?" diye düşündüm.