Kendi düşüncelerimi ifade etmeye başladığımda, karşı tarafın bundan rahatsızlık duyduğunu gördüm. Ve bana söylediklerinden sonra kendimi "suçlu" hissetmiştim. Aslında içimde bir yer suçlu hissetmemem gerektiğini de biliyordu. Fakat benim için değerli diğerlerinin düşüncelerini, söylemlerini içe almaya o kadar alışmıştım ki (bunu öğrenmiştim) 'evet sen şu an bunları söylediğin için berbat birisin' demekten kendimi alıkoyamıyordum. Bu yüzden de mutsuz olmayı hak ediyordum (!). Neyse ki değerli diğerlerinin içe aldığım düşüncelerini fark etmeye başladığımdan beri (bunlar bana ait değiller) daha iyi hissetmeye başladım.