Toplumda bir hafiflik var, sanki herkes yerçekimini unutmuş gibi. Sözcükler daha hızlı, ilişkiler daha yüzeysel, kararlar daha rastgele. Herkes uçuşuyor, havada savruluyor. Bu hafiflik bir özgürlük gibi sunuluyor ama aslında köksüzlük.
~alıntı~
Geçmişime ve köklerime duyduğum saygı, onların hikâyesini tekrar etmek değil; o hikâyeyi daha şefkatli, daha güvenli ve daha bilinçli bir yerden devam ettirebilmektir.
Evrenin zarif dengesinde hiç bir çekim karşılıksız değildir; sen bir menzile doğru yürürken, o menzil de seninle tamamlanmak için sana doğru akmaktadır.