Gözlerimiz dilsiz olsalar da aşkın dilini konuşuyorlar.
Dudaklarımızla, ellerimiz geveze,
ama telaffuz etmeyi bilmiyorlar.
Hissettiklerimiz ancak sessizlikte anlatılabilir.
Nasıl da uğraştım kendimce sana kara çalmaya...
Aklımdan tüm kusurlarını tekrarladım durdum.
Yalan söylemiştin, hatırladım.
Bir keresinde epeyce kabaydı davranışın...
Bu da işe yaramadı.
Hatalarında da sen vardın.
Onları hatırlarken erdemlerin geliyordu aklıma,
Güzelliğin canlanıyordu gözlerimde.
Daha acısı boynundaki o minicik beni hatırlıyordum...