Yalnız olmadığımı hissedip ferahladım. Geçen zaman sadece hayatımın değil, koca mahallenin de içine etmişti. Bir tür soygun ganimetiydi nihayetinde zaman. Yağmalanmis bir şey. Biz onu dünyadan arakladiğimizi sanırken, dünya ömrümüzden tırtıklardı.
...karadelikler yakınlarındaki yıldızlardan kopan parçaları yutarak büyüyormuş. Tıpkı insanlar gibi. Insanlar da içlerinin karanlığını, ruhunu emdikleri başka insanların aydınlığıyla besliyor.