Düşünüyorum, o halde ben varım.Düşünen bir adamı düşünüyorum ve onun,kendisisnin düşündüğünü bildiğini düşlüyorum.Bu adam düşlüyor olmasından varolduğu sonucunu çıkarıyor.Ve ben,onun çıkarımının doğru olduğunu biliyorum.çünkü o benim düşüm.Varolduğunu böylece haklı olarak ileri süren bu adamın beni düşlediğini düşünüyorum.Öyleyse gerçek olan biri beni düşünüyor.O gerçek,ben ise bir düş oluyorum.
Bu duyguyu tanımlamak güçtü.Sevgiyle nefret arası bir şey,belki de her ikisiydi.Ama herhalde en doğrusu insanoğlunun o güne kadar hissettiği bütün duyguların bir karışımı,bir çamuruydu.