Reklam
Bazen rüzgarın saçımı dağıtmasına, yağmurun yüzümü ıslatmasına, birilerinin kalbimi kırmasına izin veririm. Sonra; saçımı toplarım, şemsiyemi açarım, kalbimi kapatırım. Ve giderim hepsi bu.
Çok kötü bir güven problemim var. Her lafın her hareketin altında bir şeyler arıyorum artık. Sanki dünyadaki her şey samimiyetini yitirmiş gibi, düzelmiyor.
Dünü tekrar yaşamak mümkün mü, aynı heyecanı duyup aynı duyguları yaşayarak: tozlu albümün sararmış fotoğraflarına dün baktığı gibi bugün de aynı duygularla bakabilir mi insan? Dün kaybolduğu gibi siyah beyaz anılarda bugün de kaybolabilir mi?