Semiha Öztürk
@seeemm
Eser içinde tek bir yazarı olmayan kitapların akıcılığı bir başka oluyor bir başka lezzetli geliyor.Bu eserde tam on iki farklı yazar ve deneme var.Şair,yazar, öykücü,editör,mütercim,öğretmen,öğrenci,kuran kursu öğreticisi tarafından oluşturulmuş bir eser.Bu kadar çok farklı düşünürün olması haliyle belli bir konusunun olduğunu söyleyemem.Fakat bize geçirilmek istenen bakış açısı hemen hemen ortak.Zihnimizin bulanıklığı.Hakikati görüpte akışkanca geçen zamana kendimizi bırakmamızla bazı gerçekleri görmezden gelişimizin basit oluşu,insan olmanın ağır yükleriyle nasıl hafifleriz sorusunun cevabını kelime kelime tüm kitaba işleyen bir eser olmuş."Daha On Yedi”bölümünün bana kattığı uyanışın size de geçmesini çok isterim.Özellikle ebeveyn ve öğretmenler için bakış açısı olacaktır muhakkak.Bir diğer etkilendiğim bölüm ise "Hayat”zafer sarhoşu olduğumuz bu hayatta elimize aldığımız her şeyi sahiplenmenin gafletinden söz eder.Sahi elimize aldığımızın kaçta kaçı bizimdirki.Hiçbiri(bizimdir) ama biz yine de taşan arzularımızdan hırslarımızdan kaliteli yaşamak için verdiğimiz koşuşturmalardan dingin bir ilkbahar çiçeği kokusu almak için bile vaktimizin olmadığını görüyoruz.Sahi bir dingin zamanımız yoksa hangi arzumuzun peşinden koşuyoruzki bu dünyada.Arzularımız bizi ne kadar mutlu ettiki.Bir başka beğendiğim bölüm ise "Bırakın Acılarımız Ortak Kalsın”bölümü oldu.Biraz nefes almak istiyorsan bu kitabı okumanı tavsiye ederim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sınırları belli olmayan bir yolda yürüyoruz.Bu yolda bir mekan isteğinden çok mekanın mahiyeti önemli oluyor.Asıl amaç geldiğimiz ilk mekanı aramaksa bu sona ulaşana kadar edindiğimiz tüm tecrübi bilgiler,varacağımız noktada doyuma ulaşmanın zirvesidir.Bu çaba,asla bitip tükenmeyen bir ruh coşkusunun ürünüdür.Akıl,mekana takılı kalır ama ruhun aradığı asıl mekan,mekansızlığın olduğu makamdadır.Dünya üzerindeki bu göçlerimizin ve bitmek bilmeyen coşkularımızın o mekanı atamaktan başka bir şey olmadığı hakikattir.İnsan,kaynağını aramaktadır.Bu kaynak ise tabi ki kopup geldiği alemdir.Bütün göçler,iç alemimizdeki göçe birer vesiledir.Ulaşmak istediğimiz asıl mekan ise aynı zamanda idea olarak zihnimizi dolduran o yer,yani yaratıldığımız mekandır.
Bu kadar melanetin şiddetiyle ortalığa saçıldığı bu asırda kıyamet alametleri birer birer zuhur etmişken biz neyin iddiacısı hangi suçun masumları hangi derdin şakileri olabiliriz ki ?”Bizim dünyamız bembeyazdı,kaşıklarımız ak,gönüllerimiz paktı”desek de bize kimler inanırdı ?
