Sefa T.
@sefa___
104 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Sözün ucu varınca Âdem'in ağzı dili kurudu.
Bildiği kelimeleri de unuttu, bu hikaye içinde iki oldu.
Yaş geldi gözünden. Kaldırdı başını göklere. Kelimelerim tükendi, dedi. Onların yerine gözyaşlarımı kabul et.
Düştüm, düşmüşlüğüm kimsenin değil benim yanılgımın eseri.
Düştüm. Düşenin dostu Allah. Tut elimden kaldır beni.
Sayfa 145 - Timaş
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Rabbim, dedi Âdem, Senden af dilemeyi bildiğim kelimeler yetmiyor, bana yenilerini ver.
Âdem'in kalbine ondan sonra indi tevbenin suret-i hali. Rabbi ona yeni kelimeler verdi. Belli ki Seslerin Sahibi'nin katında, Âdem yakarış sesi sevilmişti.
Tevbe bir bilinç hali. Bir ilgi eki. Ben hatamla da Senin dairendeyim. Hâlâ Sana ait hâlâ Seninim.
Tevbemi kabul et. Af duama icabet et.
Ey gelmişin ve geleceğin Rabbi,
Ey isimleein sahibi,
Ben ayağımın nerede sürçtüğünü, ben hatamı, ben yanılgımı adımı bilir gibi biliyorum.
Ben bin kere kabul ettim kabahatimi. Sen bir kere affet.