Sefa T.
@sefa___
104 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Ne baştan ayağa cennetsin ne de tümüyle cehennemsin.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tek başına ne duru iyilik ne de saf kötülük sensin.
Nefes hayatın ruhu. Makamın kopuş yeri.
Alemlerin Rabbi bu toprak bedene,
nefesinden nefha,
suretinden suret,
ruhundan ruh verdi.
Ona, ruhumdan, dedi.
Ahenk ve düzendi yaratışının temeli. Yarattığının doğasına, bütün zıtlıklara rağmen, ahange doğru bir meyil, düzene dair bir akış isteği verdi. Ancak doğasının güzelliğinde dinlenecekti. Bu haliyle kötülük yoktu Âdem'in mayasında, özünde temizdi, iyiydi.
Lakin sınav yeriydi dünya. İyiliği ve merhameti sınırsız olan, Âdem'in hamuruna kötülük koymadı ama kötülüğü taşıyabilecek bir kıvam ekledi. Sonra da bu kıvama bir parça kararsızlık, biraz unutkanlık, epeyce se sabırsızlık ilave etti.
Bu kadar katışığın arasında Âdem eğri ile doğruyu birbirinden ayırabilsin diye, Yaratan aklı yarattı. Diri ve parlak varlıktı. Onu Âdem'in başına koydu. Lakin manası da düğüm olan akıl, kendi kendisiyle sınırlıydı. Kavrayamadığını reddediyordu. Bunun üzerine Kalpleri Sağlam Tutucu, kalbi yarattı. Âdem'in göğsünün sol yanına bıraktı. Kalp, aklın çıkmadığı yücelere çıkacaktı. Akıldan daha diri daha parlaktı.
Alemlerin Rabbi bu hamura, gazapla rahmeti, cellâlle cemâli, korkuyla ümidi ve ikisinin arasında duran yüzlerce binlerceyi, tek tek değil bir arada kattı. Zıtlıklar mihenk taşı, zıtlıkları bir araya topladı. Adem'in hamurunu tezadın teknesinde kardı.