Yaren Sezgin
@sefilbiri
Çevremdeki bütün nesneler benimle aynı maddeden, yani bir çeşit sakil acıdan yapılmıştı.
Sayfa 199
İki kent arasındayım, biri bilmiyor beni, öteki artık tanımıyor.
Sayfa 195
Şimdi ölmüş tutkularımla yaşıyorum. On iki yaşımda, annem beni dövdü diye öfkelenip, kendimi üçüncü kattan atmaya kalkışmıştım. O öfkeyi yeniden bulmaya çalışıyorum.
Sayfa 158
Varoluş bellekten yoksundur, kaybolmuşlarla ilgili tek bir anısı bile yoktur.
Sayfa 139
Şu bahçe, şu kent, ben kendim, her şey temelsiz ve nedensizdir. Bunun farkına vardığınız zaman yüreğiniz bulanır.
Sayfa 138