Defalarca teşekkür etti bana.
Etmeyin, dedim.
Etmesindi.
Etti.
Utandım. İyilik yapmaya çalışmanın en zor yanı, insanda yarattığı bütün mahcubiyete rağmen devam edebilmekti sanırım.
Çölde geçirdiği o birkaç gün, hatta birkaç saat, hayatının tamamından daha değerliydi sanki. Gerçekten öyle miydi, var mıydı bunun imkânı? Ya da ne bileyim, nasıl ölçülürdü hatıraların ağırlığı? Matematik buna yeter miydi?