İnsanlık da kutsaldı tek bir bütün olduğu zaman.Kutsal olmadığı tek bir zaman vardı. Tek başına bir sefilin dişine bir lokma kıstırıp kaçmaya, bir başına koşmaya kalkıştığı zamandı o da. Tepine tepine.
Ailenin başı, doruk noktasıydı o. Asla fethedilmeyecek kalesiydi.O acıyı ve korkuyu tatmadıkça, yaşlı Tom'la çocuklar da asla tatmıyordu.Bu yüzden, bu duyguları kendi kendine inkar etmeye alışmıştı. Neşeli bir şey olduğu zaman da ailede herkes acaba o seviniyor mu diye baktığından, önemsiz şeylerden kahkahalar yaratmakta usta olmuştu. Ama neşeden de iyisi...sükunetti.
"Yoo, konuşmalısın," dedi."Bazen üzgün insan o üzgünlüğü konuşa konuşa atıverir ağzından dışarı.Bazen öldürecek olan, konuşa konuşa cinayeti bile çıkarır içinden,kimseyi öldürmesine gerek kalmaz."