Acımızın bizi kontrol etmesine izin verirsek, bu da her şeyi çok daha içinden çıkılmaz bir hâle getirecektir. Bu nedenle tek mantıklı seçeneğimiz yer açma olacaktır.
Zihnimiz çoğu zaman katı yürekli, soğuk ve umursamazdır; başa çıkmak için bize yardım etmek yerine, cesaretimizi kırar. Bize başa çıkamayacağımızı, hayatın yaşamaya değer olmadığını söyleyebilir. Bize sürekli hayatın hiç adil davranmadığını hatırlatabilir veya ileride başımıza geleceklere dair büyük korkular uyandırabilir. O nedenle kendimize nazik davranmayı öğrenebilirsek, çok daha iyi durumda olacağız. Bir desteklenme, teselli edilme ve cesaretlendirilme hissi duyacağız ve bu da bizi beklenti açığımızla çok daha iyi başa çıkabilecek duruma getirecek.
Duruşumuzu belirlediğimiz an, yaşama gücünü tecrübe ederiz; istediğimiz hayatı yaşamıyor olabiliriz ama bir gayeyle yaşıyor olmanın tatminine ulaşırız.