yaaaani,eh,meh.rina kent’in yalan üçlemesine bayıldığım için bu kitabı da çok merakla bekliyordum ama beklentimi karşılamadı.en başından beri son sayfadaki muhabbet belliydi,yani ben emindim o yüzden kurgu basit kaçtı (aiden’ın amacını tahmin etmemiştim ama hiç,orda bir şok oldum evet…) ama kurgu gerçekten çok alışık olduğumuz klasik bir şey yani ve tamam dark romance ama dr adı altında yazarların kitaplara zorla yakınlık sahneleri koymaları da (onu geçtim o kadar ballandırarak anlatılıyor ki kitaplarda okuya okuya gerçekten kızların kafada bunun normalleştiğine eminim ya da sadece yazar ve elsa kadar sıkıntılıyımdır) o kadar söylendim ama seriyi büyük ihtimal bitiririm.tahmin etsem de olayların nereye gideceğini merak ediyorum yine de aman aman okuyun demem.
Bir oturuşta bitirdim ancak sürükleyici olmasından ziyade kısa olmasındandı.Aman aman bir olayı yok.Çerezlik ve olaysız,bir çırpıda biten bir kitap.Genelde hep slowburn kitaplara denk gelmiş biri olarak her şey ne ara yaşandı ne ara bitti,biraz error verdim ama zaten bu şekilde olması daha iyi olmuş,slowburn olsa sıkıntıdan patlardık.Toxic bir ortam bu denli sağlıklı bir ilişki olması gözlerimi yaşarttı,birbirlerine olan sevgileri çok güzeldi.Son sayfalarda nina’nın girdiği triplere çok sinir oldum.Ulan adamın en baştan mafya olduğunu biliyorsun zaten hâlâ diyor ki,“kimseyi öldürme.”SUS.Neyse bu kitaba dair benim düşünceler bunlar.Okumasınız da olur bir şey kaybetmezsiniz.
normalde rastgele karşıma gelen bir kitabı direkt okumaya başlamam,illa ki bir yerlerde çok görmüş olmam gerekir veya bilindik biri veya da tavsiye edilmiş olması gerekir.ama elimle koymuş gibi bulup direkt başladığım ve hiç pişman olmadığım ilk ve tek kitap.kesinlikle okumanız gerek.
bu kitabı okumak kalbime saplanan bir bıçağı yavaş yavaş derine indirerek çevirmek gibiydi.çok ağrılı ve kalbimi yakan bir süreçti devamını okumaya cesaret edemediğim sayfalar olduğu için ve bir yandan bitirmek de istemediğim için yavaş yavaş okumaya çalıştım ama bitti…ilk başta düşmandan aşka klasik bir lise draması olduğunu sanmıştım -ki öyle olsaydı bile aynı şekilde bayılırdım çünkü henüz sadece bu kitabını okumamış olmama rağmen bu yazarın tek bir kötü kelime yazacağını düşünmüyorum,ne kadar toxic bir ilişkiyi okumuş olsak bile- ancak ilk 100 sayfadan sonra olaylar aklımın en ucundan geçmeyen bir raddeye evrildi ve lise dramasından çok trajik bir şeye dönüştü.veya karakterleri ve olayları çok içselleştirdiğim için bu denli etkilendim,bilmiyorum.
son sayfada bizi ağlatmayı başarabilen birçok kitap vardır,üç sayfadan birinde sürekli can yakmayı ve gözünüzden yaş akıtmayı başaran pek az kitap vardır (bu kitap benim için o kitap).
ilk başta phoenix’ten ne kadar nefret etsem de,ki yaptıkları midemin ağzıma gelmesine bile sebep oldu yazar öyle işlemiş ki olayları bir süre sonra en anlayamacağınız karakterleri bile anlar oldunuz.bir kitapta bir konuyu çok sağlam işleyebilirsiniz ama birden çok konuyu bu kadar sağlam işlemek…zorbalığın acısını,aile acısını,aşk acısını,arkadaşlık acısını her sayfasında iliğe kadar hissettiren bir kitap.bir tane bile yarım kalmış bir olay yok ama ben bittikten sonra çok yarım kaldım.bu hikâyede lennon ne kadar saf ve güçsüz görünse de dışarıdan,kitaptaki en
