Sasha'yı belinden tutarak alnından öptüm. "Teşekkür ederim."
Bana güzel bir gülümsemeyle baktı. "Ne için?"
"Ailem olduğun için, Solnyshko."
"Asıl ben sana teşekkür etmeliyim." Bana baktı. "Sonsuza dek kaybettiğimi sandığım bu mutluluğu bana verdiğin için teşekkür ederim, Luchik."
Çenesini kaldırıp onu öptüğümde oğlumuz en iyi amigoymuş gibi alkışladı.
Parçalanmış ruhlar olarak tanışmıştık ama şimdi birbirimizi yeniden bir araya getiriyorduk.
Her seferinde bir parça.
Ayrı varlıklardık ama şimdi bir bütündük.
Ben onundum.
O da kesinlikle benimdi.
Ölüm bizi ayırana kadar.