ey denizler, bunaldıkça sığındığım mavi sonsuzluk
ormanlar bulutlar ey sıradağlar
içimin soylu kalıntıları
ve ey karanlığa gömülen atlıları yalnızlığımın
nesine alkış tutayım bu kasaplığın
nesini yücelteyim bu yıkıntının
İçimin derinliklerinde, benliğimin bilinçaltında hâlâ o eski çocukluk hayalim yaşamaktaydı.
Stefan Zweig
Günün getirdiği tüm o ciddi sorumlulukların, rakamların ve yetişkinlik maskelerinin ardında; bütün o gürültüyü dışarıda bırakan, zamanın yavaşladığı huzurlu bir limanım var: kendime gerçekten ait hissedebildiğim küçük dünyam. ^^