Bütün bunların yaşaması gerektiği gibi yaşamadığı için olduğu düşüncesinin sıklıkla aklına geldiği zamanlarda, hemen yaşantısındaki bütün doğruları, iyi yönleri hatırlıyor ve bu tuhaf düşünceyi aklından kovuyordu.
Yaşamaktan korktuğu gibi ölmekten korkan bir adamın hikayesi.. Ölümü kabullenemeyen İvan İlyiç'in bir sözü;
"Hepsi, hepsi aynı... Bütün bu sonu gelmeyen günler ve geceler... Bari bir an önce olsa... Ne bir an öncesi? Ölüm, karanlık. Hayır, hayır. Ölümden iyidir her şey!"
İvan İlyiç kimi dakikalar uzun acılar çektikten sonra -en çok da hasta bir çocuk gibi- birinin onun için üzülmesini istiyordu. Çocuklara yapıldığı gibi ona da şefkat gösterilsin, öpülsün, başında ağlansın istiyordu...