Hayır, sevmiyorsunuz siz beni Makar Alekseyeviç. Bazen yalnızlıktan nasıl bunaldığımı bilseniz! Hele akşamüzerleri, geceleri odamda yapayalnız otururken! Fedora bir yerlere gidiyor. Oturup düşüncelere dalıyorum.
Oysa tembel tembel uyuyacağıma iyi bir uğraş bulsaydım kendime. Sözgelişi yazsaydım. Kendime de başkalarına da yararım dokunmuş olurdu. Şu yazar takımının kırdığı parayı bir bilseniz anacığım?
Dün öyle dalgın, üzgün olduğum için gücenmeyin bana. Çok mutlu, sevinçliydim ama böyle anlarımda nedense bir elem sarar içimi. Ağlamama gelince, boş verin. İkide bir neden ağladığımı kendim de bilmiyorum. Duygularım, izlenimlerim acı veriyor bana. Bulutsuz, donuk gökyüzü, güneşin batışı, akşamın o sakinliği... –niçin bilmiyorum– bütün bunlar bir hüzün çöktürdüler içime, doldum, ağladım.