Geride bıraktıklarına odaklanırsan önünde seni bekleyenleri göremezdin. Hayat da tam bu kaybettiğin yerde başlardı işte. Kaderden de medet umamazsın o anda. Sen gayret etmezsen o senin için kılını bile kıpırdatmazdı. En dibe vurduğunda yanan canın, daha fazla gidecek yerin olmayışın ve yalnızlığın yukarı çıkmaktan başka çare bırakmazdı insana. İşte orada hayat, yeniden daha hızlı ve bir o kadar güçlü başlar. Ağlaya ağlaya, belki de kanaya kanaya…
Kahraman tazeoğlu bir kitabında şöyle yazmıştı: "Kimileri geçmiş ile geçememişi birbirine karıştırırdı. Oysaki ayrımı öyle kolaydı ki… Geçen iz bırakırdı her zaman, geçmeyen her ne varsa yara…"