Orenda
@selfimprovingreader
16 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
Kitaplarda sevdiğim yerleri paylaşmaya karar vermiştim ama yazacak o kadar şey çıktı ki yetişemem ben buna lsmslsmls her yeri yazmak istiyorum 'burası da güzel, burası da olur,' diyerekten. Ama yok yani yaz yaz bitmiyor bir gün elime tekrar kitabı alırda hoşuma giden yeri yazmak istersem yazarım artık.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Ben de çok karanlığım ama benim içime dalarken elinde ışık saçan hiçbir şey yoktu." Tek kaşını kaldırdı." Karanlıktan korkmadığını biliyorum."
"Burada olmamam gerektiğini biliyorum," diye mırıldandım. "Bilinçli olarak girmedim buraya."
"Öyle mi?"
"Ateşin kokusunu alıyor musun?"
"Alıyorum," dedim zorlanarak.
"Çok zayıf bir ateş, üstelik çok da küçük," dedi Karan gözlerini ateşten çekmeden."Ama parmağımı ona uzatsam, sıcaklığını hissederim." Gözlerini kaldırıp bana baktı."Ona dokunsam, yanarım." Saçımı yavaşça geriye iterken, "Sizin birbirinizden ne farkınız kaldı şimdi?" diye sordu.
Gemiler yüzüyordu içimde ve hiçbir yolcunun adı annem değildi.
Babamın bir kayığı vardı,
Ölüdeniz'i öldüren babasıydı.
Sevdaya leke çalanlar,
Bir cinayete efsane demişti.
Gemiler yüzüyordu içimde,
Hiçbir yolcunun yüzü annem değildi.
Babamın bir kayığı vardı.
Kayıkçı küreği Ölüdeniz'i öldüren o silahtı.
Babamın kayığı,
İçinde cesedimi taşımayan mezarımdı.
Cesedim yüzüyordu denizde,
İçimde gemiler batıyordu,
Ne kadar yolcu boğulmuşsa denizde,
Bir bir cesetler yüzüme bakıyordu.
Hiçbiri annem kokmuyordu.
Cesetler,
Denizin yuttuğu donmuş cesetler,
İçime batan, içimde batan gemiler,
Gemilerin intiharıdır tüm bu derinlikler.
Cesedim yüzüyordu.
Annem ölüyordu.
Babamın kayığı uzaklaşıyordu.
Anlamıştım, o da gidiyordu.
Babamın bir kayığı vardı,
Artık ufukta görünmüyordu.
Bir çocuk gördüm,
Cesedinin yüzü bana benziyordu.
KARAN ÇAKIL
26.11.2005
Karanlığın içine fener ile ışık tutmak, karanlığı kırmaya yetmiyordu ama yanan bir fenere karanlığı basarsan, ışık kırılırdı.
Peki nasıl olmuştu da, Işık bir Karan'ı kırabilmişti?
Belki de bu ışığın işlediği ilk cinayettir.
"Benim küçük kızım tüm kadınlardan farklı."
"Neye göre, kime göre Karan?"
"Bana göre." Kaşlarını çattı. " Sen yalnızca benim farklı küçük kızımsın. Bir başkasının değil. Bir başkası seni farklı bulamaz, buna izin vermem. Sen bir yıldızsın, parıltınla göz alacaksın ama o yıldızın ne anlama geldiğini sadece ben bileceğim, ben göreceğim."
"Sen ne istiyorsun biliyor musun?" Yansımamızdan gözlerimi ayırmadan konuşuyordum. "Sen, küçük kızın fark edilmesin istiyorsun. Bak, kendin de söyledin, beni farklı gören tek kişi sensin. Oradaki insanlar değil."
"Bak, güzel yıldızım,"dedi elleri kollarıma kayarken. Büyük avuçları kollarımı kavradı, kararlı gözlerle yansımama baktı. "Sen benim dalıma konmuş bir kelebeksin. Ben bütün dallarımdan vazgeçerim ama senin konduğun daldan vazgeçmem. Eğer bir gün farklı bir dala uçmak istersen, dalına konacağın ağacı kökünden sökerim."
"Farklı bir dala uçabileceğimi mi düşünüyorsun?"
"Düşünmüyorum," dedi sabit bir sesle. "Düşündürtme."