Küfredeceğim, yemin edeceğim, halkın sözlerindeki şiiri dinleyeceğim. Bunların hepsi kutsal şeyler. Bütün bunlar benim bir türlü anlayamadığım şeyler... Tüm iyi şeyler bunlar.
Her birimiz acılarımızla birlikte yürüyen, acılardan oluşmuş bir geçit töreninin başında giden davuluz... Ve bir gün bu ıstırap ordusu aynı yönde yürüyecek. Hep birlikte yürüyecek ve bu yürüyüşten korkunç bir terör doğacak.
Papaz hafif hafif güldü. "Biliyor musun," dedi, "papazlıktan çıkmak ne iyi şey. Ben papazken kimse bana böyle hikâyeler anlatmazdı. Anlatsa bile gülemezdim. Küfredemezdim. Şimdi istediğim kadar küfrediyorum. İnsan istediği gibi küfredince, rahatlıyor."
Ben bir kurt kadar cesurdum. Ama şimdi bir tilki gibi cesurum. İnsan bir ava çıktı mı, avcı olur, güçlü olur. Avcıyı kimse yenemez. Ama seni avladılar mı, iş değişir. İnsana bir şeyler olur. Artık eski gücün kalmaz, belki yine zorlu olursun, ama güçlü olamazsın.
Yaşamayan insanlara cennet umudundan nasıl söz edilebilir? Kendi ruhlarının çiğnendiği, kederlere gömüldüğü bir zamanda onlara nasıl Allah'tan söz edilebilir? Onların yardıma ihtiyacı var. Ölüme boyun eğmeden önce, yaşamaları gerek.