Ahh insan... Ne kolay ahkâm keser hiç sınanmadığı acılar üzerine, ne kolay yargılar henüz geçmediği yolları, ne süslü konuşur hiç tatmadığı çaresizliklerle ilgili. Oysa biraz sussa, biraz dinlese hayatı, ne çok şey öğrenecek. Ahh insan, her şeyi bilen ama kendini bilmeyen...
İnsan; ne kadar saçma savaşlarda kendini yorduğunu, hiç değmeyecek insanlara ne kadar büyük anlamlar yüklediğini, gereksiz korku ve kaygılarla kendini nasıl yıprattığını, kendi seçimleri sandıklarının savrulduğu rüzgarlar olduğunu anladığında büyümeye başlıyor.
Her şey çocukluk travmalarına ve aileye bağlı değildir. Her kötü davranış psikolojik bir soruna bağlı değildir. Her incitme bilinçsizce değildir. Bazen tüm bunlar bilinçli bir kötülüğün eseridir ve bazen bir şerefsizlik, sadece bir şerefsizliktir.
Ancak bilgide derinleştikçe karşılaştığımız gerçek şudur: İnsan doğası karmaşık bir yapıdır ve bu karmaşıklık içinde, patolojik olmayan kötülük de mevcuttur. Bazı insanlar sadece acımasızdır, bazıları sadece bencildir, bazıları da tamamen sağlıklı zihinsel durumda iken bile çirkin davranışlar sergileyebilir. Bu davranışlar onların seçimleridir, hastalıklarının sonucu değil. Sağlıklı olansa, her olumsuzluğu hastalık olarak etiketlemek yerine, insan doğasının karanlık yönlerini de kabul edebilmektir. Bu kabul, ne kadar rahatsız edici olsa da, daha gerçekçi bir dünya görüşüne sahip olmamızı sağlar.