Tabiat bir bembeyaz gelinlik giymiş gibi
Yüzüme kar yağıyor sanki elinmiş gibi
Sensiz geçen zamanı belli yaşamamışım
Sensizlik bir kuyuymuş onu aşamamışım
İşte; en ürpertici nağmelerle
Bizim şarkımızı söyleyen rüzgâr
Sen dudağında gülümsemelerle
Ben gözyaşlarımla, bu âlemdeyim
Artık canından bezmiş kimselerin
Hazin bakışı parlar gözlerimde
İçinden adamlar arabalar geçer
Çizgiler alnımda bir büyük cadde
Nedense bütün resimlerde ben
Böyle mahzun ve perişan çıkarım
Hep böyle hayata kapalı durur
Gülmesini unutmuş dudaklarım
"Ya ben yaşadığım hayatı anlayamadım ya da
bu hayatın değeri yoktu. Daha iyisini de
bulamadım, göremedim, kimse de
göstermedi."