Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var.
O halde kötülük nereye gitti?
Her yere; çünkü çağdaş kötülük biçimlerinin anamorfozu sonsuzdur. Kötülük ortadan kalkmamıştır, tersine şeffaflaşmıştır. Yani görünmez ama her yere sızmış bir hale gelmiştir. Modern dünyada koruma, temizleme, iyilik söylemleri altında kötülüğü dışlamaya çalıştıkça aslında onu daha da yaygın ve görünmez hale getirir.