"Kollarımda kanlar içinde yatarken bir insanda bu kadar kanın olduğunu ilk kez fark ediyordum. Sevdiğim kadının derin acısına şahit olmak ve hiçbir şey yapamamak korkunç bir ızdıraptı. Ölümü kucaklamak üzere olmasına rağmen bana çevirdiği buz mavisi gözlerinde hayat buldum. Dudaklarını araladı ama her ne demek istiyorsa sesi çıkmadı. Hemen ardından gözünden bir damla yaş süzüldü ve gözlerini son kez kapattı. Gözlerindeki yaşam parıltısının sönüşüyle birlikte benim hayatım da karanlığın esiri oldu."
"O an gözünün önündekini göremeyen bir kör olduğumu fark ettim. İkimizin de ruhunda derin yaralar olduğunu, nasıl şifa bulacağımı düşünürken ne de aptallık etmiştim. Şifa işte buradaydı, karşımdaydı. Bir çift siyah gözün ardına gizlenmişti."