Semanur G
@semagokceel
Neden yaşıyoruz? Hayattaki amacımız ne? Kitapta insanları sadece iyi ya da kötü olarak ayıramayacağımız harika bir dil ve hikayeyle anlatılmış. Hayatta kalmak ya da başarıya ulaşmak bazen insanlara normalde yapmayacakları şeyleri de yaptırabiliyor. Belki de hayatın amacı büyük başarılar kazanmak değil; anlamlı ilişkiler kurmak, vicdanımızı korumak ve kendi yolumuzu bulmaya çalışmaktır. Ama ne olursa olsun er ya da geç "atları da vururlar".
Reklam
Vidar, küçük bir çocuk... İnsan büyür mü kolaylıkla? Ya da büyüyünce yaraları geçer mi? Küçük bir çocuğun geçmişinde kaldığını sandığı ama aslında geçmeyen acısı. 
Alex Schulman 'ın kalemi gerçekten okuru kitabın içine alan türden. Bazen bu kadar detaya gerek var mı diye düşünsem de sonunu iple çektiğim bir eser oldu benim için. Düşündürdü, hissettirdi ve en önemlisi yaşattı. Bazen unuttuğumuz, geçti sandığımız şeyler gerçekten geçmiyormuş.
Alex Schulman 'ın kalemi gerçekten okuru kitabın içine alan türden. Bazen bu kadar detaya gerek var mı diye düşünsem de sonunu iple çektiğim bir eser oldu benim için. Düşündürdü, hissettirdi ve en önemlisi yaşattı. Bazen unuttuğumuz, geçti sandığımız şeyler gerçekten geçmiyormuş.
Toshikazu Kawaguchi ile 
Elveda Demeden Önce kitabı ile tanıştım. Böylesi bir etki görünce diğerlerini de denemeliyim dedim. Burada da zamanın her şeyi düzeltemediğini ama bazı duygulara dokunma şansı verdiğini hissedebiliyorsunuz. Çok büyük olaylar yok ama zaten önemli olan karakterlerin içinde kalan pişmanlıklar, yaşanamamışlıklar... Kitabın en gerçek yanı işte bu duygular. Canım Kei'm... Sessiz ama kitabın en herkese dokunan, herkese yardım için koşan karakteri. Tam bir 'yağmurlu gün + kahve' kitabı.
Çok olay odaklı bir kitap olmamasına rağmen atmosferi fazlaca çekiciydi. Bazen ne okuduğumu tam olarak anlayamadım ama uzaklaşmak da istemedim. Yazarın dili, çok düz görünmesine rağmen altında çok yoğun duygular barındırıyor bence. Kitap bazen anlamsızlaşacak gibi oluyor ama tam o noktada küçük bir cümle gelip insanın içine oturuyor. Herkesin seveceği bir kitap değil belki ama 'hissettiren' kitapları sevenler için akılda kalıcı. Bitince olaylar değil, bıraktığı hava insanın içine oturup yer ediniyor.
Bazı insanlara gerçekten 'elveda' diyemiyoruz. İçimizde yarım kalan cümleler, söylenemeyen şeyler kalıyor. Kitap da bunun üzerine kuruluydu zaten. En gerçekçi yanı, karakterlerin büyük olaylardan çok küçük hislerle gerçek görünmesiydi. Bir bakış, bir özlem, birkaç dakika daha kalmak istemek...
Okumayı bitirince içinde hafif buruk ama sıcacık bir his bırakıyor. Sanki kitap bize 'her şeye rağmen bağ kurmak çok değerli' diye fısıldıyor.
Reklam