Yeterince doldum, içime atamıyorum hiçbir şeyi. Taşıyorum. Eskisi gibi de değilim. Zaten eskisi gibi olmayı da istemiyorum. Güçlü olduğumu gören, beni parçalamak için sıraya giriyormuş gibi geliyor. En azından yorgun ve bitkin kalmak daha çok işime geliyor. Bu halimi gören üç beş vefalı insana dek geliyorum, onlar da kırmaya kıyamıyor. Düşene bir de ben vurmayayım diyorlar…
Bu bene çok alıştım. Böyle mutlu olabilirsem, oluyorum.Olamazsam sorun etmiyorum. Alıştım çünkü…
Şu ”alıştım” cümlesi çok büyük acılar barındırıyor içinde.Ve herkes göremiyor bunu…