Şu an imkânsız görünen şey bir gün mümkün olacak. Fakat kötü zamanları iyi zamanlardan ayırma sakın. Işığı karanlık sayesinde görebiliriz. Bize bu tezatlık lazım. Gündüz vakti yıldızları göremeyiz, değil mi?
Hayatı anlamanın bitiş çizgisine asla ulaşamayız. Hayatta ve evrende keşfedilecek şeyler hiç bitmez. Aldığım en önemli ders buydu. Varoluş çizgimizin her an çatallanabileceği. Düz bir çizgide gitmesini o kadar kanıksıyoruz ki hayatın bundan ibaret olduğunu sanıyoruz ama sonra ansızın kıvrılıp dolanıyor, birdenbire dik açı çiziveriyor.
İlk başta Alberto'yu deli sanmıştım ama yalnızca başkalarının anlamadığı şeyleri anlayabilen biri olduğunu şimdi görebiliyordum. Belki de delilik buydu: Başkalarının anlamadığı şeyleri anlayabilmenin getirdiği yalnızlık.